گام اول سلامت؛همین که یاد بگیریم خودمان از خودمان مراقبت کنیم

شعار بهداشتی سال: «ایمنی غذا» از مزرعه تا سفره

previous pauseresume next

پیامد ها و مشکلات تک فرزندی

آیا پدر و مادری که یک فرزند دارند ،میتوانند هیچ روزی را بدون دلواپسی بیش از حد نسبت به مخاطرات متفاوتی که تک فرزند آنان را تهدید میکند، سپری کنند؟ آیا کودکان تک فرزند با احتمال بیشتری از سوی پدر و مادر خود حفاظت نمیشوند؟ آیا بدلیل نداشتن خواهر و برادر هم سن و سال ،آنها را از بچگی محروم نکرده ایم ؟ آیا هنگامی که تک فرزندمان درخواست خواهر و برادر از ما می کند ،احساس گناه نمیکنیم ؟احتمال تک فرزندی نزدیک به ده برابر خانم هایی است که از تحصیلات برخوردار نیستند. تک فرزندی مشکلات متعدد را برای فرزند ،پدر و مادر و کلان جامعه میتواند به دنبال داشته باشد. از آنجایی که احتمال تک فرزندی در خانوارهای تحصیل کرده بیشتر است ،گسترش این امر ممکن است سبب شود که در آینده ای نه چندان دور سهم کودکان با ضریب هوشی بالا در جامعه کمتر شود و بتدریج میانگین ضریب هوشی جامعه رو به کاهش نهد.
۱. والدین تک فرزند آرزوهای خیلی زیادی برای فرزند خود دارند ،آن ها فقط یک بچه دارند و اگر بچه خوب از آب در نیاید، شانس دیگری وجود ندارد. موفقیت یا شکست آن ها در نقش یک پدر یا مادر، به طور نزدیکی به موفقیت یاشکست بچه گره خورده است.
۲. تجربه نشان داده که خانواده های چند فرزندی ،بعد از اولین کوفتگی و کبودی ممکن است واکنش نشان دهند، اما برای دومی یا بعدی واکنش چندانی ندارند . آنها می دانند که زخم ها نهایتا" خوب می شوند، اما والدین تک فرزند به ندرت به این دانش خود اعتقاد دارند. والدینی که بلافاصله برای کمک به کودک خود نمی شتابند، کودکانی دارند که یاد گرفته اند وحشت خود را کنترل کنند، اما والدینی که سعی کرده اند کودک خود را از همه چیز محافظت کنند و اضطراب او را کم کنند، در واقع موجب تشدید استرس بچه شده اند.
۳. در خانواده های چند فرزندی بچه های دوم و سوم خیلی وقتها با اسباب بازی های خواهر و برادر خود بازی میکنند و لباس های خواهر و برادر بزرگ تر را میپوشند. منظور این نیست که بچه های خانواده های پرجمعیت نیاز به توجه ندارند،آنها می آموزند که کمتر درخواست و تقاضا بکنند. اما والدین تک فرزند،ناخواسته ممکن است در طول زمان به ماشین خشنودساز کودک خود تبدیل شوند. مشکل این جا است که آن ها اطلاع ندارد که توجه بیش از اندازه و فراهم کردن همه چیز چه قدر به بچه آسیب میزند .
۴. در خانواده های چند فرزندی، بچه ها صبر میکنند،زیرا مجبور هستند.آنها فرصت بیشتری دارند تا متوجه شوند فرد دیگری ممکن است بر نیاز آن ها اولویت و تقدم داشته باشد، ولی تک فرزند می داند که او در اولویت است و بر همه چیز تقدم دارد .
۵. در خانوارهایی که بیشتر از یک بچه دارند،بچه ها خیلی در حرکات و سلوک والدین خود درگیر نیستند، اما در خانه های تک فرزند، هیچ چیزی نشنیده یا ندیده باقی نمی ماند .
۶. ما اغلب برای فرزندانمان وقت نمی گذاریم و از طریق اسباب و لوازم،نبودمان را در کنار فرزند جبران میکنیم . اگر بیش از یک فرزند داشتیم، نبود ما را وجود خواهر و برادر تا حد زیادی جبران می کرد. آن چه که کودک نیاز دارد در کنار والدین بودن است نه کنار هدایا !
۷. برخلاف کودکان تک فرزند، بچه هایی که برادر و خواهر دارند دایم نگران نبودن والدین خود نیستند،آن ها نیز به توجه والدین نیاز دارند،اما به واسطه وجود خواهر و برادر کمتر در این زمینه احساس نیاز میکنند.بچه های دارای برادر و خواهر این شانس را دارند که ناراحتی و نگرانی های خود را سر همدیگر خالی کنند، که گاهی اوقات موجب افت عصبانیت آن ها می شود .
۸. بدترین احساس گناه، احساس گناهی است که ممکن است نسبت به فرزندمان داشته باشیم، احساس گناهی که می تواند تا آخر عمر ما را عذاب دهد . اغلب والدینی که بخاطر تک فرزند بودن احساس گناه می کنند، این نارضایتی را به بچه خود نیز منتقل می کنند. این نارضایتی به ویژه در مادران شاغل بیش تر است .